20.000 Days On Earth

20.000 Days On Earth

Wat is dat toch met Nick Cave? Hij is één van de weinige muzikanten die al jaren meegaan, maar die zichzelf nog steeds verbetert en vernieuwt. Getuige daarvan is zijn laatste album ‘Push the sky away’, dat vorig jaar door zowel zijn fans als de muziekcritici tot het beste album van dat jaar werd benoemd. Dat album leidde dan ook tot 2 uitverkochte concerten waar Cave als een jonge god zijn publiek bespeelde en meenam in een zinderend muzikaal spektakel waar de energie vanaf vloog.

Nick Cave beschrijven levert termen op als ‘literair’, ‘onvoorspelbaar’, ‘gepassioneerd’, en ‘briljant’. Deze Australische rocklegende en schrijver die tegenwoordig in Engeland woont, is allesbehalve alledaags. Dat geldt zeker ook voor deze ‘documentaire’. De film toont de 20.000ste dag in zijn leven, waarin feiten en fictie op ingenieuze wijze door elkaar lopen. We zien hem in gesprek met zijn psychiater, maar hij gaat ook langs bij zijn bandmaatje Warren Ellis en we zien hem thuis op de bank pizza eten en Scarface kijken met zijn kids. En Cave als muzikant ontbreekt natuurlijk ook niet. Cave presenteert zichzelf als een man met zelfspot, die vrijelijk filosofeert over de kunst van het nummers schrijven en over zijn nalatenschap. Zijn grootste angst? Geheugenverlies, want we zijn onze herinneringen.