Kom en Zie

Kom en Zie

‘Maakt verpletterende oorlogservaringen van de jonge Flyora tastbaar’ VPRO Cinema (★★★★★)
‘Weergaloos anti-oorlogsmeesterwerk’ De Volkskrant (★★★★★)

Eén van de beste en sterkste anti-oorlogsfilms ooit is de Russische klassieker Kom en Zie (Idi i smotri) uit 1985. Onlangs werd dit meesterwerk opnieuw uitgebracht in een nieuwe, digitaal gerestaureerde bioscoopversie. Regisseur Elem Klimov (1933-2003) richt zijn camera niet op beroemde veldslagen of, maar op de psychologische horror die de oorlog teweegbrengt bij het individu en met name bij kinderen.

De vijftienjarige Florya wordt in 1943 op het Wit-Russische platteland tot zijn grote vreugde door de partizanen ingelijfd. Als hij kennismaakt met de verschrikkingen van de oorlog, gaat de glans er echter snel vanaf. Met een indrukwekkende surrealistische, impressionistische vorm maakt Klimov de verpletterende oorlogservaringen van de jonge Florya en het partizanenmeisje Glasha tastbaar. Vloeiende camerabewegingen geven hun helletocht vaart, terwijl droomachtige, symbolische beelden en geluidseffecten een dramatische, absurde wereld oproepen. Zo zien en voelen we de innerlijke destructie die de oorlog bij deze jonge kinderen aanricht.

Kom en Zie

Klimov, die tijdens de Tweede Wereldoorlog op een eigengemaakt vlot met z’n moeder en broertje vluchtte voor de nazi’s, liet zich inspireren door zijn eigen kinderjaren. De confrontatie met de zielloosheid van de oorlog, het gevangen raken in haar web en de zoektocht naar het menselijke in het lelijke is een bijzondere mix waar de Russen het alleenrecht op lijken te hebben. De titel is een verwijzing naar het zesde hoofdstuk van de Openbaring van Johannes.