Leviathan

Leviathan

In Leviathan die tijdens filmfestival Cannes o.a. de prijs voor Beste Scenario in de wacht sleepte, vertelt Ruslands beste hedendaagse regisseur het verhaal van Kolya, de garagist in een klein kuststadje aan de Barendszee. De stijl van dit rauwe verhaal is prachtig: overrompelende natuurbeelden gaan gepaard met de repetitieve muziekscore van Philip Glass.

Kolya heeft in het woeste, ongerepte gebied samen met zijn mooie jonge vrouw en zoon uit een vorig huwelijk, een ogenschijnlijk idyllisch bestaan opgebouwd. Dit verandert als de corrupte burgemeester alles in het werk stelt om zijn grond en zelfgebouwde huis te onteigenen. Met hulp van zijn jeugdvriend en advocaat uit Moskou bindt Kolya de strijd aan met de burgervader. Maar ja, de burgemeester heeft wel de plaatselijke politici, de rechterlijke macht en zelfs de kerk in zijn binnenzak. En dus lijkt het een kansloze strijd te gaan worden.

Leviathan toont het hedendaagse Rusland als een door-en-door corrupt oord, waar een maffiose staat gesteund door een opportunistische orthodoxe kerk, elk rechtsbeginsel ontwricht en de wodka-inname groteske vormen aanneemt. Dat is niet bepaald het beeld dat de huidige machtshebbers willen uitdragen. Gevraagd of hij een politieke film wilde maken antwoordt de regisseur: ‘een politieke film is nog geen politiek statement. Ik maak kunst, geen pamflet.’ Ondanks dat het nog maar de vraag is of Leviathan in Rusland zelf vertoond mag worden, wordt de film wel de Russische inzending voor de Oscars….