Louise en Hiver

Louise en Hiver

‘Heel aanstekelijk. Na afloop zou je ook zelf naar je diepste herinneringen willen afdalen.’ Volkskrant (★★★★)

‘Zomerse meditatie. Een metafoor voor tijd en vergankelijkheid, zacht als een droom.’ NRC (★★★★)

Wonderschoon, melancholisch animatiesprookje in pasteltinten. De 75-jarige Louise blijft achter in een Frans kustplaatsje, waar ze alle tijd heeft om de balans van haar leven op te maken. Door haar lichte benadering van het leven, haar humor en onverschrokkenheid, is zij een personage om in je hart te sluiten.

Louise en HiverHet zomerseizoen in een kleine Bretonse badplaats loopt ten einde. Elk jaar brengt Louise hier haar zomer door tussen de gezinnen en spelende kinderen. Dit keer mist ze het laatste boemeltje van het seizoen en is ze ineens de enige overgebleven mens in het stadje. Met de gedachte dat één van haar kinderen haar wel zal missen en op zal halen, bouwt ze een hutje op het strand. En terwijl het winter wordt, krijgt de film een steeds meer zomers gevoel. Louise blijkt opgegroeid in deze omgeving en het zijn vooral jeugdherinneringen waar ze aan terugdenkt. Ze onderzoekt haar omgeving, verzamelt haar eten en lijkt zich nergens (meer) zorgen over te maken.

Louise en Hiver is een schitterende, getekende ode aan het leven, aan het ouder worden en aan de overgave. Delicaat en scherpzinnig.