Nico, 1988

Nico, 1988

“Sfeervolle biopic. Op diva’s raak je nooit uitgekeken” NRC (★★★★)

Integere, liefdevolle en bovenal eerlijke biopic over Lou Reed’s muze en icoon van de jaren ’60, ruim twintig jaar na Andy Warhol & The Velvet Underground. Actrice Trine Dyrholm schittert als de eigenzinnige, tragische artieste Christa Päffgen (beter bekend als Nico) die altijd de ballast van het verleden met zich mee moest torsen, maar bleef geloven in haar eigen muziek. Bekroond met de Horizons Award(Filmfestival Venetië) en de Grand Prize of the Jury (Les Arcs European Film Festival).

NicoOver haar kortstondige periode bij The Velvet Underground wil Christa het niet meer hebben. Voor haar begon het leven pas echt na die illustere tijd. De biopic Nico, 1988 volgt haar in de laatste twee jaar van haar leven, tijdens internationale optredens – soms fenomenaal, soms gênant – terwijl zij een band probeert op te bouwen met haar suïcidale zoon en ongegeneerd heroïne spuit als opkikker.

Uiteindelijk komt alles samen op het podium, waar ze met haar band een bijzonder intens spel levert. Met name een illegaal concert in voormalig Tsjechoslowakije laat de haren op de armen rijzen: kippenvel. We zien een uitzinnige Nico die als een echte punkdiva het publiek met het nummer ‘My Heart Is Empty’ mee krijgt en alles geeft wat ze in zich heeft. De enige levende band die in de buurt komt van zulke bedwelmende performances is Nick Cave and the Bad Seeds.

Regisseur Susanna Nicchiarelli veroordeelt haar niet, maar romantiseert evenmin. Daarbij is actrice en zangeres Trine Dyrholm (Kollektivet, Festen) geweldig als de compromisloze Christa/Nico. Ze maakt haar hard, maar ook kwetsbaar; soms betreurenswaardig, maar nooit zielig. Empathie is onvermijdelijk voor deze vrouw die doorgaat waar anderen allang waren afgehaakt.