The Reunion

The Reunion

Een van de opmerkelijkste Zweedse films van het afgelopen jaar is het autobiografische speelfilmdebuut The Reunion van kunstenares Anna Odell, waarin ze zich zelf speelt. De film is zeer goed ontvangen door zowel de pers als het publiek en won talloze prijzen tijdens filmfestivals in o.a. Venetië en Stockholm.

Tijdens haar middelbare schooltijd werd Anna jarenlang gepest en buitengesloten door vrijwel al haar medescholieren. Wanneer ze twintig jaar later als enige niet uitgenodigd wordt voor een reünie, besluit ze een film te maken over deze reünie door deze na te spelen alsof ze er wel bij was. Tijdens de reünie confronteert ze iedereen met het verleden. In de film loopt de situatie dan compleet uit de hand en uiteindelijk wordt Anna door haar vroegere treiteraars hardhandig naar buiten gewerkt. Tot dan is de film fictie.

In het tweede deel komt de realiteit. Anna gaat namelijk haar echte oud-klasgenoten individueel opzoeken om hen de film te laten zien en te vragen hoe zij de voor Anna traumatische tijd hebben ervaren. Als Anna vraagt naar de redenen, wordt duidelijk dat zaken als onverschilligheid en groepsdruk eerder aan de wortel van pestgedrag liggen dan individuele slechtheid. De leiders van vroeger blijken de vermijders van nu. En pesten blijkt overduidelijk zowel iets van kinderen als van volwassenen.

Het sterke van The Reunion is de eerlijkheid van Anna Odell. De film is vanuit haar eigen perspectief en haar eigen beleving gemaakt. Vooral het feit dat geen van de echte pesters zijn excuses aan Anna wil aanbieden, is veelzeggend. De realiteit overtreft de fictie. (RvB)

Getagd met ,