Selma

Selma

Het is 1965, bijna een eeuw na de afschaffing van de slavernij en twee jaar na de beroemde toespraak ‘I have a dream’ van Martin Luther King. De zwarte bevolking in het zuiden van de VS heeft sinds kort kiesrecht, maar daar komt bitter weinig van terecht omdat miljoenen Afro-Amerikanen door intimidatie en absurde regeltjes belet worden zich te registreren als kiezer.

Zo staan er in het stadje Selma (Alabama) slechts 300 zwarten geregistreerd, terwijl ze de meerderheid van de bevolking vormen. Als een groep lokale demonstranten uit Selma tijdens een protestmars voor de Edmund Pettus brug op een enorme troepenmacht stuiten, worden ze met bruut politiegeweld teruggeslagen. Deze dag staat bekend als ‘Bloody Sunday‘. Twee dagen later organiseert de burgerrechtenbeweging onder leiding van Martin Luther King een tweede mars naar de brug, waarbij dankzij King een nieuwe bloederige confrontatie wordt vermeden. Diezelfde maand volgt er de finale derde mars van Selma naar Montgomery, de hoofdstad van Alabama, waaraan tienduizenden betogers deelnemen. Ondanks dat ook deze mars op alle mogelijk manieren wordt tegengewerkt door gouverneur George Wallace, leidt het nu wel tot resultaat. Enkele maanden later ondertekent president Johnson de ‘Voting Rights Act’.

De verfilming van deze historische sleutelmomenten is ijzersterk. Te beginnen bij de prima hoofdrol van David Oyewelo als Martin Luther King. Oyewelo droomde al langer van deze rol. Hij kon die droom realiseren dankzij steun van onder meer Oprah Winfrey, die ook een sterke rol speelt. Selma is op zijn best als de film gedetailleerd inzicht geeft in de politiek-strategische overwegingen van Martin Luther King. Ook de historische reconstructie van ‘Bloody Sunday’ is imponerend. Krachtige beelden, die bovendien erg lijken op die van de recente rellen in Ferguson. Selma stelt daarmee tevens een ongemakkelijke retorische vraag: zijn we er in de tussenliggende halve eeuw eigenlijk wel op vooruitgegaan? En waarom kreeg Selma geen Oscar voor beste film, en Oyewelo geen Oscar voor beste mannelijke hoofdrol? Overigens won de film wel de Oscar voor beste filmmuziek en 43 andere filmprijzen. Prachtige blues- soul- en gospelklassiekers vormen de perfecte soundtrack.