Stray Dogs

Stray Dogs

In lange shots met prachtige beelden neemt meester regisseur Tsai Ming-liang de tijd om een portret te schetsen van het marginale bestaan van een man en zijn 2 kinderen in een grote stad. Een echt huis om in te wonen, hebben ze niet. De muren ogen als een abstract schilderij gevormd door regenwater en roetsporen. Vader verdient de kost als levend reclamebord. De kinderen lummelen overdag wat rond in een grote supermarkt, op zoek naar gratis eten. Een moeder ontbreekt, maar haar rol wordt overgenomen door verschillende vrouwen, gespeeld door 4 verschillende actrices….en een grote witte kool.

Stray Dogs is niet alleen minimalistisch en contemplatief; het is ook een film die zoemt en zindert van emotie en lading. Tsai schuwt de zware kanten van het bestaan niet. Het ondermaanse houdt mensen gevangen in die eeuwige cyclus van wederkeer. Maar film helpt om te begrijpen waarom mensen zo in lijden gevangen zitten. Het levert als het ware de meditatieve staat die nodig is om ‘te zien’. Niet dat daarmee het lijden is opgeheven, geenszins. Maar het is wel een begin van licht, van cinema; de kunstvorm die licht beweegt. Daarom mag de film in al zijn doeltreffende bescheidenheid een meesterwerk heten (KvR/FK)