Sweet Country

Sweet Country

Witte Australiërs en Aboriginals onder één dak: even lijkt het te kunnen in het begin van het spannende, meeslepende Sweet Country. Sam en zijn vrouw Lizzie wonen en werken anno 1929 bij een vriendelijke boer, maar worden op goed vertrouwen uitgeleend aan een ex-militair die geen greintje eerbied blijkt te hebben voor mensen met een andere huidskleur. Sam moet hem uit noodweer zelfs doodschieten.

Sweet CountryOmdat hij als Aboriginal denkt een eventueel proces bij voorbaat te verliezen, vlucht hij met Lizzie de wildernis in. Sergeant Fletcher begint een klopjacht op hen. De tocht voert door een majestueus, maar onbarmhartig landschap. De overweldigende natuur eist dan ook een hoofdrol op in de film.

Sweet Country oogt als een verstilde, fraai geschoten western. Je bent geneigd te denken dat alle blanken slechteriken zijn en alle Aboriginals de helden. Maar niemand blijkt honderd procent goed of kwaad. Iedereen probeert op zijn eigen manier te overleven in deze bikkelharde wereld en regisseur Thornton (zelf Aboriginal) legt haarfijn de vinger op de zere plek. Alle personages krijgen hun eigen persoonlijke geschiedenis dankzij geluidloze beeldflarden die kort voor- of achteruit in de tijd springen. Effectief verteld, zodat er intussen veel ruimte overblijft voor bespiegelingen op de huidige Australische maatschappij waarin gerechtigheid het nog vaak moet afleggen tegen wederzijds wantrouwen.