The Two Popes

The Two Popes

Meeslepend, ironisch drama over de confrontatie tussen twee kerkelijke leiders met heel verschillende opvattingen en karakters. Topacteurs Anthony Hopkins en Jonathan Pryce vertolken de rollen van de conservatieve Paus Benedictus XVI en de meer progressieve Jorge Bergoglio (huidige Paus Franciscus) weergaloos sterk. Ze ontvingen hiervoor de Oscarnominatie ‘Beste Acteur in een hoofdrol’.

De Argentijnse kardinaal Bergoglio wil zijn hoge functie in Buenos Aires neerleggen en weer een eenvoudige pastoor worden. Zijn brieven daarover aan Paus Benedictus XVI blijven echter onbeantwoord. Daarom reist hij af naar Rome voor een persoonlijk gesprek met de Paus. Maar telkens als Bergoglio zijn ontslagbrief wil overhandigen, weigert Benedictus die in ontvangst te nemen. De conservatieve 83-jarige Paus wil namelijk zelf stoppen en beschouwt Bergoglio als zijn ideale opvolger, terwijl hij eerder de progressieve stijl van Bergoglio juist als een bedreiging zag. Maar nu is Benedictus ten einde raad over het misbruikschandaal dat zich tijdens zijn Pausdom ten volle openbaart. Bergoglio vindt dat deze zwarte pagina te wijten is aan de Kerk zelf, die zich teveel van de wereld heeft afgekeerd en onvoldoende heeft opgetreden tegen misbruikende priesters. Bovendien zou de Kerk de uitdagingen van de 21e eeuw simpelweg negeren.

In de gesprekken die volgen, kruisen ze de degens over de koers van de Kerk met 1,3 miljard gelovigen. De twee worden het niet eens, maar gaan elkaar wel steeds meer waarderen en respecteren. Er ontstaat zelfs een zekere vriendschap. En los van of je nu wel of niet achter het pausschap en hun kerk staat, laat deze film zien dat wederzijds begrip tussen twee andersdenkenden, van veel intelligentie getuigt. Overigens komen de menselijke zwakheden van beide Pausen naar voren.

The Two Popes bruist, sprankelt en is overgoten met tal van humoristische kwinkslagen zonder de onderliggende serieuze materie uit het oog te verliezen. Dat is te danken aan beide acteurs in topvorm, de dynamische cameravoering en de uitstekende montage. De magistrale, mooie decors zijn een lust voor het oog en de frivole muziek legt daar een heerlijke, ironische saus overheen.