Sátántangó

Béla Tarr – Hongarije, 1994 – 439 minuten – gesproken taal: Hongaars, met Nederlandse ondertitels

Het lijkt bijna onmogelijk: een werkdag lang in de bioscoopstoel, kijkend naar een en dezelfde film. Toch is dat wat de Hongaarse regisseur Béla Tarr van zijn publiek eist, en dat dat geen probleem is, bewezen de lyrische reacties van filmkijkers en kritiek bij uitbreng van Sátántangó in 1994 en bij latere hervertoningen. Drank, veel drank en het gerucht dat de doden zijn opgestaan nemen bezit van de verbeelding van de bewoners in Sátántangó.

Sátántangó (4K-restauratie) is niet alleen een eerbetoon aan een klassieker van de Oost-Europese film, maar ook de kans om kennis te maken met een uitzonderlijk begaafde verhalenverteller-in-beelden. De film is gestructureerd als een tango door het heden en verleden. In twaalf ‘bewegingen’, opgenomen in lange takes in een betoverend zwart-wit, neemt Tarr je mee naar een morsig dorpje in Hongarije. De werknemers van de voormalige collectieve boerderij zijn radeloos na de val van het communisme; zekerheden zijn verdwenen, wat rest is de dorpskroeg en roddels over herrijzende doden.

Sátántangó behoort met Damnation (1988) en Werckmeister harmóniák (2000) tot een trilogie die tot stand kwam in samenwerking met de Hongaarse romanschrijver en scenarist László Krasznahorkai, die op 9 oktober 2025 de Nobelprijs voor Literatuur won. De films zijn een commentaar op de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving; onverwachte, bedreigende ontwikkelingen blijken het dierlijke in de mens omhoog te brengen. “…monumentale verbeelding…groots…zie een film die je nooit meer vergeet. (*****Trouw)

Béla Tarr – Hungary, Germany 1994 – 439 minutes – language spoken: Hungarian, with Dutch subtitles

A one-off celebratory screening of this magnum opus by the recently deceased Hungarian director Béla Tarr. With three intermissions, and including a Hungarian meal.

Something seemingly impossible to do: stay sitting in the cinema for the length of a workday, watching just one film. Yet that’s what Hungarian director Béla Tarr demands of his audience, and the lyrical reactions from cinema goers and critics upon the release of Sátántangó in 1994 and subsequent re-screenings proved that this ask is doable. In the film, drink – lots of it – and a rumour that the dead have risen take hold of the characters’ imagination.

Sátántangó (4K restoration) is not only a tribute to a classic of East European cinema but also an opportunity to get acquainted with an exceptionally gifted visual storyteller. Structured like a tango, the film moves between the present and the past in twelve “moves”, shot in very long takes in mesmerising black and white. Tarr takes you to a dreary village in Hungary, where the workers of the former agricultural collective are left bewildered after the fall of communism: their certainties have vanished, leaving them with only the village pub and gossip about the resurrected dead.

Sátántangó, along with Damnation (1988) and Werckmeister harmóniák (2000), belongs to a trilogy of films created in collaboration with the Hungarian novelist and screenwriter László Krasznahorkai, who was awarded the Nobel Prize for Literature on 9 October, 2025. The films are a commentary on the fragility of human civilisation, exploring how unexpected, threatening developments bring out the animal in humans. “…monumental imagination…grand…see a film you will never forget.” (*****Trouw)