De 59-jarige Daniel Blake verdient als timmerman zijn brood. Tot hij een hartaanval krijgt en voor het eerst van zijn leven een beroep op de staat moet doen. Hij probeert zich een weg te banen door het onpersoonlijke en bureaucratische uitkeringssysteem. Daarbij ontmoet hij de alleenstaande moeder Katie en haar twee kinderen. Ze steunen elkaar en vinden samen hun waardigheid terug…

Zoals we gewend zijn neemt Ken Loach het op voor de gewone man die stand moet houden in het hedendaagse Engeland. Humor, warmte en wanhoop gaan hand in hand en maken van I, Daniel Blake een oprechte, emotionele en uiterst innemende film.

Met I, Daniel Blake won Ken Loach zijn tweede Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes (de eerste was voor The Wind That Shakes the Barley). Op het filmfestival van Locarno en San Sebastiaan won de film de publieksprijs. I, Daniel Blake werd geschreven door Loach’ vaste scenarist Paul Laverty. NRC schreef destijds: “De meest humanistische film van het jaar. Een perfecte mix van understatement, humor en tragiek.” (*****)

De 59-jarige Daniel Blake verdient als timmerman zijn brood. Tot hij een hartaanval krijgt en voor het eerst van zijn leven een beroep op de staat moet doen. Hij probeert zich een weg te banen door het onpersoonlijke en bureaucratische uitkeringssysteem. Daarbij ontmoet hij de alleenstaande moeder Katie en haar twee kinderen. Ze steunen elkaar en vinden samen hun waardigheid terug…

Zoals we gewend zijn neemt Ken Loach het op voor de gewone man die stand moet houden in het hedendaagse Engeland. Humor, warmte en wanhoop gaan hand in hand en maken van I, Daniel Blake een oprechte, emotionele en uiterst innemende film.

Met I, Daniel Blake won Ken Loach zijn tweede Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes (de eerste was voor The Wind That Shakes the Barley). Op het filmfestival van Locarno en San Sebastiaan won de film de publieksprijs. I, Daniel Blake werd geschreven door Loach’ vaste scenarist Paul Laverty. NRC schreef destijds: “De meest humanistische film van het jaar. Een perfecte mix van understatement, humor en tragiek.” (*****)

In 1975 wordt de jonge Indiër PK verliefd op de Zweedse Lotta. Wanneer zij terugkeert naar huis, stapt hij op een tweedehands fiets, met nauwelijks geld op zak, voor een reis van meer dan 10.000 kilometer om haar terug te vinden. Wat volgt is een adembenemende tocht: dwars door onbekende landen, over bergpassen en door eindeloze landschappen, voortdurend afhankelijk van de hulp van mensen die hij onderweg ontmoet. PK is een dalit, een zogenaamde onaanraakbare: geboren aan de onderkant van het Indiase kastensysteem, voorbestemd voor een leven in armoede en uitsluiting.

Oscarwinnend regisseur Orlando von Einsiedel (The White Helmets) brengt dit onvoorstelbaar waargebeurde verhaal tot leven, door de reis opnieuw af te leggen met PK en een jonge acteur die hem vertolkt. Met reconstructies, interviews en ontmoetingen onderweg verbindt hij verleden en heden tot een meeslepend verhaal over liefde, medemenselijkheid en doorzettingsvermogen. The Cycle of Love is een van die zeldzame verhalen waarvan je nauwelijks kunt geloven dat het echt gebeurd is. Een hartverwarmende documentaire die je met hernieuwd vertrouwen in de liefde – en in de mens – de zaal doet verlaten.

Na afloop van de film bouwen we de filmzaal in zo’n twintig minuten om tot restaurant. Bezoekers kunnen intussen een drankje bestellen aan de bar. Daarna gaan we met zijn allen aan tafel om te genieten van een lekkere maaltijd, klaargemaakt en geserveerd door Food of Cultures uit Wageningen.

Diouana heeft in Senegal bij een welgesteld Frans echtpaar voor hun kinderen gezorgd, en reist hen nu achterna naar Antibes. Maar in plaats van voor de kinderen, wordt ze geacht voor het huishouden te zorgen; ze ziet niets van Frankrijk en zit gevangen in het appartement. Bovendien wordt ze door haar werkgeefster behandeld als een voetveeg of, als er gasten komen, als een exotisch object. Langzaamaan neemt de woede van haar bezit, tot ze geen andere uitweg meer ziet…

Regisseur Ousmane Sembène wordt vaak de vader van de Afrikaanse cinema genoemd, en met Black Girl maakte hij een van zijn grondleggende films. In het verhaal van Diouana schetst hij een precies en vernietigend portret van uitbuiting die zich voordoet als welwillendheid. Zijn sobere maar schitterende beeldtaal veranderen alledaagse gebaren in aanklachten en tonen hoe identiteit juist in de meest huiselijke ruimtes kan worden uitgegumd. Sembène laat zien hoe koloniale verhoudingen niet verdwijnen met onafhankelijkheid, maar blijven doorwerken in taal, arbeid, bezit en de intieme verhoudingen van het dagelijks leven. Ter ere van het 60-jarig jubileum keert Black Girl terug naar de bioscoop in een nieuwe 4K-restauratie. “Nooit eerder kreeg een film uit Sub-Sahara Afrika zoveel internationale aandacht als Black Girl in 1966, verteld vanuit het perspectief van een Afrikaanse vrouw. Nu is het revolutionaire meesterwerk gerestaureerd: een geschenk aan het bioscooppubliek.” (Volkskrant*****)

Diouana heeft in Senegal bij een welgesteld Frans echtpaar voor hun kinderen gezorgd, en reist hen nu achterna naar Antibes. Maar in plaats van voor de kinderen, wordt ze geacht voor het huishouden te zorgen; ze ziet niets van Frankrijk en zit gevangen in het appartement. Bovendien wordt ze door haar werkgeefster behandeld als een voetveeg of, als er gasten komen, als een exotisch object. Langzaamaan neemt de woede van haar bezit, tot ze geen andere uitweg meer ziet…

Regisseur Ousmane Sembène wordt vaak de vader van de Afrikaanse cinema genoemd, en met Black Girl maakte hij een van zijn grondleggende films. In het verhaal van Diouana schetst hij een precies en vernietigend portret van uitbuiting die zich voordoet als welwillendheid. Zijn sobere maar schitterende beeldtaal veranderen alledaagse gebaren in aanklachten en tonen hoe identiteit juist in de meest huiselijke ruimtes kan worden uitgegumd. Sembène laat zien hoe koloniale verhoudingen niet verdwijnen met onafhankelijkheid, maar blijven doorwerken in taal, arbeid, bezit en de intieme verhoudingen van het dagelijks leven. Ter ere van het 60-jarig jubileum keert Black Girl terug naar de bioscoop in een nieuwe 4K-restauratie. “Nooit eerder kreeg een film uit Sub-Sahara Afrika zoveel internationale aandacht als Black Girl in 1966, verteld vanuit het perspectief van een Afrikaanse vrouw. Nu is het revolutionaire meesterwerk gerestaureerd: een geschenk aan het bioscooppubliek.” (Volkskrant*****)

Diouana heeft in Senegal bij een welgesteld Frans echtpaar voor hun kinderen gezorgd, en reist hen nu achterna naar Antibes. Maar in plaats van voor de kinderen, wordt ze geacht voor het huishouden te zorgen; ze ziet niets van Frankrijk en zit gevangen in het appartement. Bovendien wordt ze door haar werkgeefster behandeld als een voetveeg of, als er gasten komen, als een exotisch object. Langzaamaan neemt de woede van haar bezit, tot ze geen andere uitweg meer ziet…

Regisseur Ousmane Sembène wordt vaak de vader van de Afrikaanse cinema genoemd, en met Black Girl maakte hij een van zijn grondleggende films. In het verhaal van Diouana schetst hij een precies en vernietigend portret van uitbuiting die zich voordoet als welwillendheid. Zijn sobere maar schitterende beeldtaal veranderen alledaagse gebaren in aanklachten en tonen hoe identiteit juist in de meest huiselijke ruimtes kan worden uitgegumd. Sembène laat zien hoe koloniale verhoudingen niet verdwijnen met onafhankelijkheid, maar blijven doorwerken in taal, arbeid, bezit en de intieme verhoudingen van het dagelijks leven. Ter ere van het 60-jarig jubileum keert Black Girl terug naar de bioscoop in een nieuwe 4K-restauratie. “Nooit eerder kreeg een film uit Sub-Sahara Afrika zoveel internationale aandacht als Black Girl in 1966, verteld vanuit het perspectief van een Afrikaanse vrouw. Nu is het revolutionaire meesterwerk gerestaureerd: een geschenk aan het bioscooppubliek.” (Volkskrant*****)

George Fahmu (Fares Fares), de populairste filmster van Egypte, wordt onder druk gezet om president Al-Sisi te vertolken in een propaganda biopic. Hij neemt de rol met tegenzin aan en de ongemakkelijke opdracht voert hem al snel naar de hoogste regionen van de macht. Terwijl hij verstrikt raakt in een web van corruptie, paranoia en verleidingen, wordt hij geconfronteerd met de fundamentele vraag: hoeveel van jezelf wil je opgeven om te overleven?

Eagles of the Republic is de nieuwste film van Tarik Saleh (Cairo Conspiracy, The Nile Hilton Incident) en het derde deel van zijn trilogie over het Egypte van na de revolutie van 2011. In deze politieke thriller richt Saleh zijn blik op de filmindustrie als één van de machtscentra van het hedendaagse Egypte, waarin propaganda en ijdelheid in elkaar overvloeien. De film werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van het Filmfestival van Cannes en was de Zweedse Oscarinzending. In Saleh’s thuisland won de film 6 Guldbagge Awards, de belangrijkste Zweedse filmprijs, waaronder die voor Beste Acteur, Beste Scenario en Beste Film. “Lang houdt filmmaker Tarik Saleh een humorvolle toon vast, en dat werkt. Totdat hij het tapijt onder de voeten van de kijker vandaan trekt.” (Volkskrant****)

George Fahmu (Fares Fares), de populairste filmster van Egypte, wordt onder druk gezet om president Al-Sisi te vertolken in een propaganda biopic. Hij neemt de rol met tegenzin aan en de ongemakkelijke opdracht voert hem al snel naar de hoogste regionen van de macht. Terwijl hij verstrikt raakt in een web van corruptie, paranoia en verleidingen, wordt hij geconfronteerd met de fundamentele vraag: hoeveel van jezelf wil je opgeven om te overleven?

Eagles of the Republic is de nieuwste film van Tarik Saleh (Cairo Conspiracy, The Nile Hilton Incident) en het derde deel van zijn trilogie over het Egypte van na de revolutie van 2011. In deze politieke thriller richt Saleh zijn blik op de filmindustrie als één van de machtscentra van het hedendaagse Egypte, waarin propaganda en ijdelheid in elkaar overvloeien. De film werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van het Filmfestival van Cannes en was de Zweedse Oscarinzending. In Saleh’s thuisland won de film 6 Guldbagge Awards, de belangrijkste Zweedse filmprijs, waaronder die voor Beste Acteur, Beste Scenario en Beste Film. “Lang houdt filmmaker Tarik Saleh een humorvolle toon vast, en dat werkt. Totdat hij het tapijt onder de voeten van de kijker vandaan trekt.” (Volkskrant****)

George Fahmu (Fares Fares), de populairste filmster van Egypte, wordt onder druk gezet om president Al-Sisi te vertolken in een propaganda biopic. Hij neemt de rol met tegenzin aan en de ongemakkelijke opdracht voert hem al snel naar de hoogste regionen van de macht. Terwijl hij verstrikt raakt in een web van corruptie, paranoia en verleidingen, wordt hij geconfronteerd met de fundamentele vraag: hoeveel van jezelf wil je opgeven om te overleven?

Eagles of the Republic is de nieuwste film van Tarik Saleh (Cairo Conspiracy, The Nile Hilton Incident) en het derde deel van zijn trilogie over het Egypte van na de revolutie van 2011. In deze politieke thriller richt Saleh zijn blik op de filmindustrie als één van de machtscentra van het hedendaagse Egypte, waarin propaganda en ijdelheid in elkaar overvloeien. De film werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van het Filmfestival van Cannes en was de Zweedse Oscarinzending. In Saleh’s thuisland won de film 6 Guldbagge Awards, de belangrijkste Zweedse filmprijs, waaronder die voor Beste Acteur, Beste Scenario en Beste Film. “Lang houdt filmmaker Tarik Saleh een humorvolle toon vast, en dat werkt. Totdat hij het tapijt onder de voeten van de kijker vandaan trekt.” (Volkskrant****)

George Fahmu (Fares Fares), de populairste filmster van Egypte, wordt onder druk gezet om president Al-Sisi te vertolken in een propaganda biopic. Hij neemt de rol met tegenzin aan en de ongemakkelijke opdracht voert hem al snel naar de hoogste regionen van de macht. Terwijl hij verstrikt raakt in een web van corruptie, paranoia en verleidingen, wordt hij geconfronteerd met de fundamentele vraag: hoeveel van jezelf wil je opgeven om te overleven?

Eagles of the Republic is de nieuwste film van Tarik Saleh (Cairo Conspiracy, The Nile Hilton Incident) en het derde deel van zijn trilogie over het Egypte van na de revolutie van 2011. In deze politieke thriller richt Saleh zijn blik op de filmindustrie als één van de machtscentra van het hedendaagse Egypte, waarin propaganda en ijdelheid in elkaar overvloeien. De film werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van het Filmfestival van Cannes en was de Zweedse Oscarinzending. In Saleh’s thuisland won de film 6 Guldbagge Awards, de belangrijkste Zweedse filmprijs, waaronder die voor Beste Acteur, Beste Scenario en Beste Film. “Lang houdt filmmaker Tarik Saleh een humorvolle toon vast, en dat werkt. Totdat hij het tapijt onder de voeten van de kijker vandaan trekt.” (Volkskrant****)