“Het zal toch niet weer”, verzucht voormalig onderzoeksjournalist Van Silfhout in het voorjaar van 2025. Het is al weken droog en wanhoop dient zich aan, als hij zijn gewas op de Wageningse Berg inspecteert. Voorgaande jaren verloor hij meer dan 50 procent van de oogst door droogte of juist te veel regen. Maar de documentaire laat zien dat 2025 uiteindelijk een goede oogst oplevert, bijvoorbeeld bij kasteel Heemstede. Verder was 2025 eerder een jaar van consolidatie. De bestuursstructuur ging op de schop, er waren financiële tegenvallers, maar de uitgifte van aandelen is een succes en in Wageningen wordt een bakkerij overgenomen.

In de documentaire Ons Dagelijks Brood wordt Van Silfhout een jaar lang gevolgd door filmmaker Barend Hazeleger. De film laat zien welke stappen deze pionier zet op weg naar een meer lokaal en natuurlijk voedselsysteem en laat ook externe deskundigen aan het woord over zaken als de herintroductie van graanrassen, biodiversiteit op de akker en financiering van de landbouwtransitie.

Na vertoning van de documentaire is er een Q&A met de maker en de hoofdrolspeler en serveert de gemeente Wageningen hapjes en drankjes van lokale herkomst.

Marcel van Silfhout is deze avond vanaf ongeveer 18.00 uur aanwezig op het perceel van GraanGeluk op de Westberg (kruising Generaal Foulkesweg/Westbergweg) om belangstellenden daar rond te leiden. Hij heeft daar dan ook soep en brood voor de liefhebbers.

In een appartementengebouw in het centrum van Madrid komt de Vereniging van Eigenaren bijeen om te stemmen over de vervanging van de lift. De leden lijken het snel met elkaar eens te zijn, maar dan komt ter sprake dat één van de eigenaren zijn appartement gaat verhuren aan een collega waarvan hij weet dat deze medicijnen gebruikt in verband met psychische problemen. Dit leidt tot commotie en escaleert in gekrakeel waarin niemand wordt gespaard. Om tot een oplossing te komen doet een aantal eigenaren een ongebruikelijk voorstel…

Votemos is een scherpe en bijtende komedie over vooroordelen en tolerantie. Het verhaal speelt zich af in één kamer, maar in die kamer lijkt de hele wereld samen te komen. Regisseur Requejo weet met pittige dialogen en herkenbare personages duidelijk te maken hoe wij allen elkaar beoordelen zonder echt iets van elkaar te weten.

In de late jaren 90 verhuist de achtjarige Sasha met haar Canadees-Hongaarse familie naar het idyllische Vancouver Island. Heldere luchten, eindeloze natuur en zorgeloze dagen aan het strand vormen het decor van haar jeugd. Ze speelt met haar broers, sluit voorzichtig vriendschappen en verkent de vrijheid van haar nieuwe thuis. Maar onder de oppervlakte is een onzichtbare dreiging voelbaar. Sasha’s oudere broer Jeremy worstelt met zichzelf en zijn steeds moeilijkere, onvoorspelbare gedrag zet het gezin onder druk. Het werpt een schaduw over hun nieuwe leven. Sasha begrijpt niet wat hem kwelt, maar zoekt toch zijn nabijheid. In een zeldzaam moment van verbondenheid geeft Jeremy haar een klein, gestolen sieraad. Een breekbaar symbool van liefde, verlies en verlangen naar begrip.

In Blue Heron, het speelfilmdebuut van de Canadees-Hongaarse filmmaker Sophy Romvari, vloeien herinnering en verbeelding in elkaar over in een persoonlijk en gelaagd portret van familie en opgroeien. De film, deels gebaseerd op Romvari’s eigen jeugd, volgt Sasha niet alleen als kind, maar ook als volwassene die via foto’s en homevideo’s haar jeugd probeert te reconstrueren. Met deze caleidoscopische vertelstructuur doorbreekt Blue Heron de conventies van het traditionele coming-of-ageverhaal. De film ging in wereldpremière op het Locarno Film Festival en was daarna te zien op onder meer het Toronto International Film Festival, het Leiden International Film Festival en Film Fest Gent, waar hij diverse prijzen in de wacht sleepte. “Het fantastische familiedrama ‘Blue Heron’ toont hoe grillig het geheugen is.” (Trouw*****)

In de late jaren 90 verhuist de achtjarige Sasha met haar Canadees-Hongaarse familie naar het idyllische Vancouver Island. Heldere luchten, eindeloze natuur en zorgeloze dagen aan het strand vormen het decor van haar jeugd. Ze speelt met haar broers, sluit voorzichtig vriendschappen en verkent de vrijheid van haar nieuwe thuis. Maar onder de oppervlakte is een onzichtbare dreiging voelbaar. Sasha’s oudere broer Jeremy worstelt met zichzelf en zijn steeds moeilijkere, onvoorspelbare gedrag zet het gezin onder druk. Het werpt een schaduw over hun nieuwe leven. Sasha begrijpt niet wat hem kwelt, maar zoekt toch zijn nabijheid. In een zeldzaam moment van verbondenheid geeft Jeremy haar een klein, gestolen sieraad. Een breekbaar symbool van liefde, verlies en verlangen naar begrip.

In Blue Heron, het speelfilmdebuut van de Canadees-Hongaarse filmmaker Sophy Romvari, vloeien herinnering en verbeelding in elkaar over in een persoonlijk en gelaagd portret van familie en opgroeien. De film, deels gebaseerd op Romvari’s eigen jeugd, volgt Sasha niet alleen als kind, maar ook als volwassene die via foto’s en homevideo’s haar jeugd probeert te reconstrueren. Met deze caleidoscopische vertelstructuur doorbreekt Blue Heron de conventies van het traditionele coming-of-ageverhaal. De film ging in wereldpremière op het Locarno Film Festival en was daarna te zien op onder meer het Toronto International Film Festival, het Leiden International Film Festival en Film Fest Gent, waar hij diverse prijzen in de wacht sleepte. “Het fantastische familiedrama ‘Blue Heron’ toont hoe grillig het geheugen is.” (Trouw*****)

In de late jaren 90 verhuist de achtjarige Sasha met haar Canadees-Hongaarse familie naar het idyllische Vancouver Island. Heldere luchten, eindeloze natuur en zorgeloze dagen aan het strand vormen het decor van haar jeugd. Ze speelt met haar broers, sluit voorzichtig vriendschappen en verkent de vrijheid van haar nieuwe thuis. Maar onder de oppervlakte is een onzichtbare dreiging voelbaar. Sasha’s oudere broer Jeremy worstelt met zichzelf en zijn steeds moeilijkere, onvoorspelbare gedrag zet het gezin onder druk. Het werpt een schaduw over hun nieuwe leven. Sasha begrijpt niet wat hem kwelt, maar zoekt toch zijn nabijheid. In een zeldzaam moment van verbondenheid geeft Jeremy haar een klein, gestolen sieraad. Een breekbaar symbool van liefde, verlies en verlangen naar begrip.

In Blue Heron, het speelfilmdebuut van de Canadees-Hongaarse filmmaker Sophy Romvari, vloeien herinnering en verbeelding in elkaar over in een persoonlijk en gelaagd portret van familie en opgroeien. De film, deels gebaseerd op Romvari’s eigen jeugd, volgt Sasha niet alleen als kind, maar ook als volwassene die via foto’s en homevideo’s haar jeugd probeert te reconstrueren. Met deze caleidoscopische vertelstructuur doorbreekt Blue Heron de conventies van het traditionele coming-of-ageverhaal. De film ging in wereldpremière op het Locarno Film Festival en was daarna te zien op onder meer het Toronto International Film Festival, het Leiden International Film Festival en Film Fest Gent, waar hij diverse prijzen in de wacht sleepte. “Het fantastische familiedrama ‘Blue Heron’ toont hoe grillig het geheugen is.” (Trouw*****)

Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.

Bahram Ark speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf in Divine Comedy, dat verder doorspekt is met metagrapjes en droogkomische situaties. Humor lijkt hierin het wapen tegen de onderdrukking in een land waarin corruptie en bureaucratie allesoverheersend aanwezig zijn. De persoonlijke, documentaire-achtige stijl van de film doet denken aan het werk van Woody Allen. “Regisseur Ali Asgari ontleedt het repressieve Iraanse regime met een lichtvoetige komedie” (Volkskrant****)

Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.

Bahram Ark speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf in Divine Comedy, dat verder doorspekt is met metagrapjes en droogkomische situaties. Humor lijkt hierin het wapen tegen de onderdrukking in een land waarin corruptie en bureaucratie allesoverheersend aanwezig zijn. De persoonlijke, documentaire-achtige stijl van de film doet denken aan het werk van Woody Allen. “Regisseur Ali Asgari ontleedt het repressieve Iraanse regime met een lichtvoetige komedie” (Volkskrant****)

Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.

Bahram Ark speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf in Divine Comedy, dat verder doorspekt is met metagrapjes en droogkomische situaties. Humor lijkt hierin het wapen tegen de onderdrukking in een land waarin corruptie en bureaucratie allesoverheersend aanwezig zijn. De persoonlijke, documentaire-achtige stijl van de film doet denken aan het werk van Woody Allen. “Regisseur Ali Asgari ontleedt het repressieve Iraanse regime met een lichtvoetige komedie” (Volkskrant****)

Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.

Bahram Ark speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf in Divine Comedy, dat verder doorspekt is met metagrapjes en droogkomische situaties. Humor lijkt hierin het wapen tegen de onderdrukking in een land waarin corruptie en bureaucratie allesoverheersend aanwezig zijn. De persoonlijke, documentaire-achtige stijl van de film doet denken aan het werk van Woody Allen. “Regisseur Ali Asgari ontleedt het repressieve Iraanse regime met een lichtvoetige komedie” (Volkskrant****)

Fernando is een timide docent geografie in Barcelona met een bijzondere voorliefde voor papieren landkaarten. Die kaarten helpen hem niet wanneer zijn vrouw op een ochtend, zonder waarschuwing of uitleg, haar spullen pakt en hij richtingloos achterblijft. Fernando besluit naar het noordwesten van Portugal te reizen waar hij tuinman Manuel ontmoet, die net zou beginnen aan een baan bij een prachtig oud landhuis. Wanneer Manuel plotseling overlijdt, neemt Fernando in een opwelling zijn identiteit aan. Hij reist af naar de quinta van de eigenzinnige eigenaresse Amália, met wie hij een bijzondere, ongedwongen vriendschap sluit.

Dit elegante, tikje melancholische drama neemt het rustige tempo aan van het leven op een quinta, geïnspireerd door een waargebeurd verhaal. De vertelling, met veel oog voor detail, wordt gedragen door het warme acteerwerk van Manolo Solo (Pan’s Labyrinth) en de altijd fantastische Maria de Medeiros (Pulp Fiction). The Portuguese House ging in première op het Malaga Film Festival en werd genomineerd  voor drie Goya’s, de belangrijkste Spaanse filmprijzen.