Het is 1952. Ernesto Guevara, afkomstig uit de middenklasse van Argentinië, verlaat Buenos Aires voor een reis van negen maanden door het Zuid-Amerikaanse continent, in gezelschap van zijn enkele jaren oudere vriend, de biochemicus Alberto Granado. De twee mannen worden al snel geconfronteerd met de grote ongelijkheid in Zuid-Amerika; ze ontmoeten arme boeren en zien hoe arbeiders worden uitgebuit door rijke industriëlen. Wanneer ze in Peru een kolonie voor leprapatiënten bereiken, zijn de waarden van Ernesto zozeer veranderd dat hij de kant van de zieken kiest en zijn eigen comfort volledig uit het oog verliest.

The Motorcycle Diaries – winnaar van meerdere prijzen op het Cannes-filmfestival – was de vierde lange speelfilm van Walter Salles (Central do Brasil), die hiermee een internationale doorbraak beleefde. Zijn meest recente speelfilm, I’m Still Here, won vorig jaar nog de Oscar voor Beste Buitenlandse Film. ”Het verslag van de omzwervingen is in de film niet zozeer een politiek geladen manifest, als wel een lofzang op de schoonheid van het continent en zijn bevolking.” (Volkskrant)

Na afloop van de film bouwen we de filmzaal in zo’n twintig minuten om tot restaurant. Bezoekers kunnen intussen een drankje bestellen aan de bar. Daarna gaan we met zijn allen aan tafel om te genieten van een lekkere maaltijd, deze keer natuurlijk met een Zuidamerikaans tintje, klaargemaakt en geserveerd door Food of Cultures uit Wageningen.

In een voorstad van het Senegalese Dakar lijkt de jonge liefde tussen Ada en Souleiman zonder zorgen. Maar achter de sluier van verliefdheid gaat een sombere toekomst schuil. Ada staat op het punt met een andere man te trouwen, van wie ze niet houdt. En Souleiman besluit met een groep bouwvakkers, die al maanden geen loon heeft ontvangen, het land via de oceaan te verlaten op zoek naar een betere toekomst. Een aantal dagen na het vertrek van de jongens verstoort een plotselinge brand het huwelijksfeest van Ada en de meisjes uit de buurt worden door een mysterieuze koorts bevangen. Issa, een jonge politieman, gaat op onderzoek uit.

Atlantique is het speelfilmdebuut van regisseur Mati Diop, en was de eerste film van een zwarte vrouwelijke filmmaker die werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van Cannes. Daar won zij de Grand Prix. De film was tevens de Senegalese Oscarinzending. “Concreet, verheven, magisch” (NRC*****)

Mexico, 1986. Engeland en Argentinië treffen elkaar in de kwartfinale van het WK. De sfeer tussen de twee oorlogvoerende landen is verre van vriendschappelijk. De wedstrijd wordt gespeeld in de schaduw van het conflict om de Falklandeilanden, waardoor het in de aanloop net zozeer om trots en politiek gewin als om voetbal draait. Dat verandert allemaal zodra een zekere Diego Maradona het veld betreedt en zowel zijn naam als ‘de hand van God’ in de geschiedenisboeken weet vast te leggen. Veertig jaar na een van de meest memorabele WK-wedstrijden aller tijden blikken betrokkenen terug op de diepgewortelde historische rivaliteit, waarin de schoonheid van het voetbal botst met de absurditeit van oorlog. “De magnifieke docu ‘The Match’ is net zo opwindend als de legendarische ‘hand van God’-wedstrijd zelf” (Volkskrant*****)

Mexico, 1986. Engeland en Argentinië treffen elkaar in de kwartfinale van het WK. De sfeer tussen de twee oorlogvoerende landen is verre van vriendschappelijk. De wedstrijd wordt gespeeld in de schaduw van het conflict om de Falklandeilanden, waardoor het in de aanloop net zozeer om trots en politiek gewin als om voetbal draait. Dat verandert allemaal zodra een zekere Diego Maradona het veld betreedt en zowel zijn naam als ‘de hand van God’ in de geschiedenisboeken weet vast te leggen. Veertig jaar na een van de meest memorabele WK-wedstrijden aller tijden blikken betrokkenen terug op de diepgewortelde historische rivaliteit, waarin de schoonheid van het voetbal botst met de absurditeit van oorlog. “De magnifieke docu ‘The Match’ is net zo opwindend als de legendarische ‘hand van God’-wedstrijd zelf” (Volkskrant*****)

Mexico, 1986. Engeland en Argentinië treffen elkaar in de kwartfinale van het WK. De sfeer tussen de twee oorlogvoerende landen is verre van vriendschappelijk. De wedstrijd wordt gespeeld in de schaduw van het conflict om de Falklandeilanden, waardoor het in de aanloop net zozeer om trots en politiek gewin als om voetbal draait. Dat verandert allemaal zodra een zekere Diego Maradona het veld betreedt en zowel zijn naam als ‘de hand van God’ in de geschiedenisboeken weet vast te leggen. Veertig jaar na een van de meest memorabele WK-wedstrijden aller tijden blikken betrokkenen terug op de diepgewortelde historische rivaliteit, waarin de schoonheid van het voetbal botst met de absurditeit van oorlog. “De magnifieke docu ‘The Match’ is net zo opwindend als de legendarische ‘hand van God’-wedstrijd zelf” (Volkskrant*****)

‘To her parents, she was a child’, says the AI generated voice-over which narrates Molly vs The Machines. ‘But to me, she was a user.’ At just 14 years old, Molly Russell returned home from drama class, finished her homework, watched television with her family and said goodnight. A few hours later, she took her own life. After her death, her parents found out Molly was bombarded with content about suicide and self-harm on Instagram. Alone in her room with her smartphone, Molly was losing herself in the idea that she was worthless, that it would be better if she was dead – echoing the content she was watching. As her father Ian Russell says: ‘I have no doubt that Instagram helped to kill my daughter.’

Molly vs The Machines follows the trail of two narratives exposing what happened to Molly. One is the story of the evidence presented in a Coroner’s court which illuminates the last months and moments of her life. The other reveals the growth of the social media giants and their surveillance based business model, driven by a desire for unrestrained profit and power. In the words of Ian Russell: ‘Decisions about what is suitable for a 14-year-old to see are being made in Silicon Valley, almost experimentally.’

This feature film in the Movies that Matter on Tour series will be introduced and followed by a discussion. Subtitles and discussion in English.
With the On Tour program, Movies that Matter organizes screenings with in-depth programmes in The Netherlands and online. They do this in collaboration with a diverse array of organizations and companies. Among other things, they also organise the annual Movies that Matter festival in The Hague.

In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Tot een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen…

Niet alleen Mortensen maakt grote indruk, maar ook de kinderen zijn stuk voor stuk verbluffende acteurs. Matt Ross won de prijs voor Beste Regisseur in het programma ‘Un Certain Regard’ van het Filmfestival van Cannes. “Captain Fantastic behoort tot de origineelste Amerikaanse producties van het lopende filmjaar” (Trouw****) “Rake vragen over ouderschap, opvoeding en de huidige consumptiemaatschappij” (VPRO****)

In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Tot een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen…

Niet alleen Mortensen maakt grote indruk, maar ook de kinderen zijn stuk voor stuk verbluffende acteurs. Matt Ross won de prijs voor Beste Regisseur in het programma ‘Un Certain Regard’ van het Filmfestival van Cannes. “Captain Fantastic behoort tot de origineelste Amerikaanse producties van het lopende filmjaar” (Trouw****) “Rake vragen over ouderschap, opvoeding en de huidige consumptiemaatschappij” (VPRO****)

Aan de voet van een imposante berg in de Franse Alpen staat een berghut die niet alleen een slaapplek is voor wandelaars, maar ook dient als toevluchtsoord. Een jaar lang werken drie vrouwen om de beurt als beheerder van deze berghut, afgesloten van de wereld. Alleen doorreizende wandelaars en zeldzame vogels houden de vrouwen af en toe gezelschap. In de stilte van de natuur gaan ze de confrontatie aan met zichzelf en komen ze meer te weten over de bewogen geschiedenis van de berg. Waar het alleen-zijn eerst geïsoleerd voelt, wordt het ook een vorm van vrijheid en vindt iedere vrouw iets van zichzelf wat elders niet bestaat.

Dit debuut van de Brusselse regisseur Manon Coubia transporteert je met magistrale 16mm beelden naar de bergen en kreeg een Special Mention van de Jury op de Berlinale.