Divine Comedy
Prijsklasse: €0,00 tot €9,50
Aanvang: 20.00 uur
Lichtvoetige komedie met een scherp randje, waarin een Iraanse filmmaker uit alle macht probeert zijn film in Iran te mogen vertonen in weerwil van de absurde bureaucratie.
| Normaal | €9,50 |
-
+
|
||
| Scholier / Student / CJP | €7,50 |
-
+
|
||
| 10-zittenkaart | €0,00 |
-
+
|
||
| Cineville | €0,00 |
-
+
|
Ali Asgari – Iran, 2025 – 96 minuten – gesproken taal: Azeri, Perzisch, met Nederlandse ondertitels
Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.
Bahram Ark speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf in Divine Comedy, dat verder doorspekt is met metagrapjes en droogkomische situaties. Humor lijkt hierin het wapen tegen de onderdrukking in een land waarin corruptie en bureaucratie allesoverheersend aanwezig zijn. De persoonlijke, documentaire-achtige stijl van de film doet denken aan het werk van Woody Allen. “Regisseur Ali Asgari ontleedt het repressieve Iraanse regime met een lichtvoetige komedie” (Volkskrant****)
English Summary >
Ali Asgari – Iran, 2025 – 96 minutes – languages spoken: Azeri, Persian, with Dutch subtitles
A lighthearted but edgy comedy in which an Iranian filmmaker tries his utmost to be permitted to screen his film in Iran in defiance of absurd bureaucracy.
The story centres on film director Bahram. Although all of his films have been made in Turkish-Azeri, none of them have ever been screened in Iran. So, accompanied by his sharp-tongued, Vespa-riding producer Sadaf, he embarks on a covert mission to show his latest film to an Iranian audience. They try to stay one step ahead of government censors and absurd bureaucracy and to overcome Bahram’s self-doubts.
In Divine Comedy, a film peppered with meta-jokes and dryly humorous situations, Bahram Ark plays a fictionalised version of himself. It seems that humour is the weapon against oppression in a country where corruption and bureaucracy are all-pervasive. The film’s personal, documentary-like style is reminiscent of the work of Woody Allen. “Ali Asgari skewers Iranian cultural restrictions in witty satire” ((Wendy Ide in Screendaily)